O Magdalenie Witkiewicz usłyszałam już na samym początku prowadzenia bloga. Moja droga do zapoznania się z twórczością Magdaleny Witkiewicz była długa i dosyć kręta. Pólka z napisem „Literatura obyczajowa” zwykle jest przeze mnie omijana. Po roku pandemii poczułam, że pora zbliżyć się do tej półeczki. Potrzebowałam książki, która pomoże mi się odprężyć po bardzo trudnym i stresującym roku w moim życiu zawodowym.
Ostatnia arystokratka to najzabawniejsza powieść, jaką miałam możliwość przeczytać od czasów, prześmiesznej dla mnie, książki Joanny Chmielewskiej Wszystko czerwone . Tytułowa arystokratka to młodziutka Maria Kostka, córka hrabiego Kostki i jego amerykańskiej żony Vivien. W wieku dziewiętnastu lat Maria wraz z rodzicami przeprowadza się ze Stanów Zjednoczonych do Czech, aby objąć w posiadanie, zagrabiony przez komunistów, rodowy zamek- Kostkę. Młoda hrabianka jest przenikliwym obserwatorem z ogromnym dystansem do otoczenia. W zabawny i ironiczny sposób opisuje przywary i wady swoich rodziców oraz ich zamkowych współpracowników.