O Magdalenie Witkiewicz usłyszałam już na samym początku prowadzenia bloga. Moja droga do zapoznania się z twórczością Magdaleny Witkiewicz była długa i dosyć kręta. Pólka z napisem „Literatura obyczajowa” zwykle jest przeze mnie omijana. Po roku pandemii poczułam, że pora zbliżyć się do tej półeczki. Potrzebowałam książki, która pomoże mi się odprężyć po bardzo trudnym i stresującym roku w moim życiu zawodowym.
 |
| źródło: Wydawnictwo Literackie |
Simona Kossak, miała być czwartym Kossakiem. Nie spełniała pokładanych w niej nadziei. Była dziewczynką.
Los zgotował jej trudne dzieciństwo, któremu musiała stawić czoła. Wyrosła na mądrą i bardzo upartą kobietę. Niestety jej osiągnięcia jako przyrodnika, są nieco zapomniane.
Simona urodziła się w znanej krakowskiej rodzinie Kossaków. Jej pradziadek, dziadek i ojciec byli znanymi malarzami. Sama Simona nie miała talentu plastycznego, za to kochała zwierzęta.
Jej portret, pióra Anny Kamińskiej, to historia o życiu w rodzinie pełnej indywidualistów i wybitnych jednostek, gdzie nie ma miejsca na słabości i „zwyczajność”. Dom nie gwarantował jej ciepła i wsparcia, tak potrzebnego dziecku do właściwe rozwoju. Miłość i akceptacje dawały jej zwierzęta.
Simona długo szukała swojej drogi. Jej pasją i sposobem na życie była natura i życie w zgodzie z jej prawami. Jej sposób myślenia i postrzegania przyrody wyprzedzał czasy, w których żyła. Dla wie może się wydać nieprawdopodobne, że ta wychowana w dobrym domu dziewczyna, porzuci miasto, perspektywy i wygodne życie dla małej chaty w środku puszczy, by tam żyć w zgodzie z naturą, blisko zwierząt, daleko od ludzi.
Książkę przeczytałam jednym tchem. To fascynująca opowieść o kobiecie pełnej tajemnic, sprzeczności i… nie wiem nawet jak to ująć słowami. Simona Kossak wciąż mnie fascynuje.
Anna Kamińska
– dziennikarka i autorka książek.
Komentarze
Prześlij komentarz