Wyborne książki?

Upadłe Damy II Rzeczpospolitej to prawdziwa perełka literatury faktu. Kiedy myślimy o dwudziestoleciu międzywojennym mamy zwykle przed oczami Marszałka Józefa Piłsudskiego, piękną przedwojenną Warszawę i katastrofę kampanii wrześniowej tysiąc dziewięćset trzydziestego dziewiątego roku. Na pytanie o upadłe damy zapewne przebąkniemy coś o paniach lekkich obyczajów, a skojarzenie pań o kryminalnej przeszłości raczej nie nasunie nam myśli o latach dwudziestych i trzydziestych ubiegłego wieku. Po chwili dopiero, pomyślimy o Ricie Gorgonowej, o której niedawno zrobiło się głośno za sprawą prób rehabilitacji najbardziej znanej morderczyni II Rzeczpospolitej.  Ale w tej książce obszernego i wnikliwego opisu historii Gorgonowej nie ma. 

Dom na skraju Kasi Bulicz – Kasprzak to opowieść o kobietach dla kobiet. Spokojna ulica Różana w maleńkim Rubinie, to malowniczy zakątek nad brzegiem rzeki, gdzie za wypielęgnowanymi żywopłotami kryją się eleganckie domy z bajecznie pięknymi ogrodami. Ulicę Różaną zamieszkują kobiety, które dzieli wiek, wykształcenie i sposób patrzenia na życie a łączy skomplikowane życie uczuciowe. Wśród mieszkańców nie brak i mężczyzn, ale ci albo są samotnikami, albo zostali zdominowani przez kobiety. Główną bohaterką książki jest właśnie ulica z jej mieszkańcami, ogrodami i tajemnicami. Mieszkańcy tego malowniczego miejsca są bardzo do swojego skrawka ziemi przywiązani. Nawet jeśli stamtąd odchodzą, to i tak wracają, nawet po wielu, wielu latach.

Kryminalistka to moje pierwsze zetknięcie z twórczością Joanny Jodełki.  Kryminalistka opowiada o kilku najważniejszych dniach z życia Joanny, pisarki kryminałów, która oprowadzi dostatnie i wygodne życie u boku znanego męża. Można powiedzieć sielanka rodem z telewizji. Pozornie. Głowna bohaterka dusi się w swoim małżeństwie, czuje się nieszczęśliwa i niedoceniona. Na domiar złego o sobie samej nie ma najlepszego zdania. Wie, że jest zbyt pobłażliwa, zahukana i mało asertywna.

Morfina autorstwa Szczepana Twardocha to chyba najgłośniejszy i najbardziej oklaskiwany utwór literacki ostatnich lat. To opowieść o Konstantym Willemanie  utracjuszu, morfiniście, pijaku bawidamku. Określeń można by napisać jeszcze bardzo wiele. Akcja powieści dzieje się w tysiąc dziewięćset trzydziestym dziewiątym roku, na jesieni w okupowanej przez Niemców Warszawie. Bohater Morfiny ma żonę i syna, co nie przeszkadza mu w pozostawianiu swojego nasienia, gdzie tylko nadarzy mu się okazja. Dla buteleczki morfiny i flaszki alkoholu zrobi wszystko. Sprzeda siebie, dom i cały świat. Brał udział w kampanii wrześniowej, co  kwituje ironicznym uśmiechem i pogardliwymi komentarzami. Jest synem Ślązaczki i Niemca, jednak jego matka uważa się za Polkę i stara się polskość wtłoczyć w umysł swojego jedynego syna.

Pierwsze Damy II Rzeczpospolitej to biografie trzech prezydentowych okresu międzywojennego: Marii Wojciechowskiej - żony Stanisława Wojciechowskiego, Michaliny Mościckiej - pierwszej żony Ignacego Mościckiego oraz Marii Mościckiej – drugiej żony Ignacego Mościckiego. Te trzy kobiety, wydawałoby się kobiety władzy, zwykłe papierowe postaci, to wbrew pozorom kobiety o silnym charakterze, którym przyszło kolejno po sobie tworzyć pozycję  Pierwszej Damy.

Władca liczb Marka Krajewskiego jest kolejnym kryminałem jaki wyszedł spod pióra tego autora. To kolejna książka o przygodach przedwojennego detektywa Edwarda Popielskiego, który w połowie lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku, zajmuje się pracami na zlecenie, a dokładniej szantażem w celu wymuszenia określonych zeznań. Tym razem trafia mu się zlecenie zbadania kilku podobnych przypadków samobójstw, mających miejsce we Wrocławiu. Tajemniczy zleceniodawca i równie tajemnicze śmierci kusiły  mnie wielką, tajemniczą intrygą.

Damy Złotego Wieku  to  książka o życiu kobiet, które na stałe zagościły w naszej historii, a swoje losy na zawsze połączyły z potężnym rodem Jagiellonów. Bona Sforza, matka ostatniego z Jagiellonów, Elżbieta i Katarzyna Habsburżanki, Barbara Radziwiłłówna, córki Zygmunta Starego i Bony, to  kobiety, które współtworzyły tragiczną historię jednej z najpotężniejszych dynastii ówczesnej Europy. To one skupiały w sobie władzę nad ciągłością panowania Jagiellonów na polskim tronie, to ich postaci rozpalały do czerwoności polityków, możnowładców i twórców epoki. To na ich barki spadały najgorsze kalumnie i oskarżenia. O ile Bona Sforza mogła swoim zachowaniem, zamiłowaniem do intryg i gry politycznej , przyczynić się do panującej o niej opinii, to pozostałe damy opisane w książce są raczej ofiarami swoich czasów.

Jestem Tyrmand, syn Leopolda  to opowieść jego syna Mattchew o ojcu, polskich korzeniach i amerykańskim życiu. Wbrew pozorom to nie jest opowieść o Leopoldzie Tyrmandzie z perspektywy jego dziecka. To opowieść o młodym człowieku, obywatelu Stanów Zjednoczonych Ameryki, który swoje polskie korzenie i dziedzictwo kulturowe, uświadamia sobie w dojrzałym okresie swojego życia.

Dziewczyna z portretu  to opowieść o małżeństwie dwójki malarzy, których spotyka coś bardzo niespotykanego, a nawet niepokojącego dla nich obojga… Greta i Einar żyją w Kopenhadze, każde z nich pochłonięte jest bez reszty swoją pracą, nie mają dzieci. Wiodą właściwie beztroskie, leniwe i spokojne życie, przeplatane spotkaniami towarzyskimi. Einar jest uznanym malarzem, który nie ma problemów ze sprzedażą swoich prac. Natomiast, jego żona nie zajęła jeszcze swojego ważnego miejsca w malarskim światku. Einar wyraża się o niej wręcz, jak o przeciętnej artystce.

  Katarzyna Wielka. Gra o władzę autorstwa Ewy Stachniak to jedna z najlepszych powieści historycznych jaka trafiła w moje ręce w ostatnim czasie.  Akcja powieści toczy się w okresie, kiedy Katarzyna Wielka swoje najlepsze lata ma jeszcze przed sobą. W tamtym czasie postacią numer jeden na dworze rosyjskim była Elżbieta- córka Piotra Wielkiego, która dzięki zamachowi stanu doszła do władzy. Imperatorowa nie miała potomstwa, więc przysposobiła do bycia władcą swojego siostrzeńca Piotra, którego wytrwale kształciła na wielkiego władcę Rosji.

Stulecie Winnych. Tom 2. Ci, którzy walczyli , to druga część sagi o Rodzinie Winnych. Do Brwinowa wracamy już w trakcie okupacji niemieckiej. Mimo zagrożenia niemieckim okupantem wieś jest wciąż bardziej bezpieczna od miasta.  Anna stara się podołać sytuacji, w jakiej znalazła się jej rodzina. Anna myśli o innych zapominając o sobie i własnych pragnieniach...

Dziewczyna, która kochała kamelie  to najnowsze opracowanie losów najpopularniejszej w dziejach dziewiętnastowiecznego Paryża, luksusowej kurtyzany - Marie Duplessis. Autorka opracowania, Julie Kavanagh, uznała ją za tak interesującą postać ówczesnej stolicy Francji, że poświęciła kilka długich lat na zbadanie życiorysu pięknej utrzymanki. W wyniku tych poszukiwań powstała wnikliwa i kompletna biografia tej uwodzicielskiej i pięknej kobiety, obalająca kilka mitów na temat jej życia, śmierci i licznych romansów. 

Przyznam, że z ogromną rezerwą podchodzę do książek typu saga rodzinna. Nie da się nie zauważyć, że w książkach tego rodzaju pomysły na fabułę i podobne wątki zaczynają się powtarza, mieszać ze sobą i w dziwnym kierunku ewoluować poprzez dodanie nowych elementów, co dało już niestety kilka czytelniczych gniotów. Bohaterem zbiorowym sagi jest rodzina Winnych. W tomie pierwszym poznajemy ich tuż przed wybuchem Pierwszej Wojny Światowej, a żegnamy w momencie wybuchu kolejnej. Obserwujemy ich radości i troski w okresie dwudziestolecia międzywojennego.

  Dzieci Hitlera. Losy urodzonych w Lebensborn to bardzo rzetelna i obszerna publikacja na temat nazistowskich ośrodków, w których czyste rasowo Niemki mogły rodzić przyszłych liderów tysiącletniej Rzeszy. Autorka przez kilkanaście lat zapoznawała się z publikacjami, dokumentami i relacjami na temat Lebensbornu. Przeszukała dziesiątki dokumentów, odwiedziła wszystkie możliwe archiwa, czego efektem są rozdziały o historii, powstaniu, celach i poczynaniach wyżej wymienionej instytucji.

Ostatnia arystokratka to najzabawniejsza powieść, jaką miałam możliwość przeczytać od czasów, prześmiesznej dla mnie, książki Joanny Chmielewskiej Wszystko czerwone .  Tytułowa arystokratka to młodziutka Maria Kostka, córka hrabiego Kostki i jego amerykańskiej żony Vivien. W wieku dziewiętnastu lat Maria wraz z rodzicami przeprowadza się ze Stanów Zjednoczonych do Czech, aby objąć w posiadanie, zagrabiony przez komunistów, rodowy zamek- Kostkę. Młoda hrabianka jest przenikliwym obserwatorem z ogromnym dystansem do otoczenia. W zabawny i ironiczny sposób opisuje przywary i wady swoich rodziców oraz ich zamkowych współpracowników. 

Niewybaczalne  Isabel Wolff to opowieść o młodej kobiecie, która zawodowo zajmuje się spisywaniem wspomnień i biografii osób, które się do niej zgłaszają. Z powodów finansowych pisze też poradniki. Prywatnie związana z miłym i sympatycznym facetem. Można powiedzieć – kobieta szczęśliwa. To tylko pozory, imaginacja stworzona przez samą bohaterkę. Z powodu traumatycznych zdarzeń z dzieciństwa wybudowała wokół siebie gruby i wysoki mur, za którym kryje swoje demony przeszłości. Przypadek sprawia, że los stawia na jej drodze starszą kobietę, której rodzina chce, aby Jenni spisała jej wspomnienia z dzieciństwa. Początkowo kobieta odmawia, z powodu miejsca zamieszkania Klary. Staruszka pośrednio łączy ją z jej wielką i bolesną tajemnicą. Jednak wiedziona niezrozumiałym, dla siebie samej, impulsem dziewczyna, godzi się przystąpić do wysłuchania i spisania wspomnień Klary...

Szmaragdowa Tablica Carli Montero zachęciła mnie do siebie opisem o sobie na tylnej części okładki. Spodziewałam się powieści z wielką, sprytnie wymyśloną intrygą, mającą swoje korzenie w latach czterdziestych dwudziestego wieku.  Główną bohaterką książki jest hiszpańska historyk sztuki, która niespodziewanie zostaje nakłoniona do poszukiwań obrazu, o którym ktoś kiedyś słyszał, ale nikt nie jest w stanie powiedzieć jak wygląda.

Dzień gniewu to opowieść o jednym z najważniejszych dni w burzliwej historii Królestwa Hiszpanii. Dos de mayo (w języku hiszpańskim znaczy drugi maj) był dniem, w którym wybuchło powstanie ludowe w Madrycie. W zamieszkach brały przede  wszystkim udział osoby z najniższych warstw społecznych: rzemieślnicy, prości robotnicy, biedota. Powstanie zebrało krwawe żniwo wśród mieszkańców Madrytu. Pociągnęło za sobą falę represji i ucieczek poza granice Hiszpanii. Niestety Reverte nie wyjaśnia, mniej zorientowanemu w historii Hiszpanii czytelnikowi, jakie dokładnie były powody wybuchu zamieszek na ulicach Madrytu tamtego majowego dnia tysiąc osiemset ósmego roku.